صبح حدود ساعت 6 و به رسم عادت دیرینه از بیمارستان اومدم بیرون تا یه هوایی بخورم، تو هوای گرگ و میش اون ساعت چشمم افتاد به شاخه ی درخت روبروم که یه تغییر نسبت به دفعات گذشته که روی نیمکت زیرش می نشستم و نگاش می کردم، درش محسوس بود، و اونم جوونه های کوچیکی بود که کم کم داشتن پوست شاخه هارو میشکافتندو در میومدن، حالا کاری نداریم چقد تا بهار مونده، مهم همون جوونه زدن و سبز شدنه که کاش حداقل سالی یه بار تو دلای آدمام اتفاق میفتاد ...

پ.ن: از روابط سینوسی به غایت بدم میاد ولی گاهی وقتا به قول یکی از خوبان چاره جز صبر و تحمل چه بود ؟

ت د د د ب.